៣ វិធីហាត់បញ្ជូនបាល់ប្រៀបធៀប៖ បញ្ជូនបានច្បាស់

ការហាត់បញ្ជូនបាល់ត្រឹមត្រូវអាចបង្កើនភាពជាក់លាក់ ការគ្រប់គ្រងល្បឿន និងការសម្រេចចិត្តក្នុងការប្រកួតបាល់ទាត់។ សម្រាប់កីឡាករដំបូង ការហាត់ជញ្ជាំង ការបញ្ជូនជាគូ និងការបញ្ជូនក្នុងស្ថានភាពមានសម្ពាធ គឺជាវិធីសំខាន់បំផុត។ ការសិក្សាបច្ចេកទេសរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិបង្ហាញថា ការប៉ះបាល់ដំបូង ការដាក់ជំហរ និងការមើលជុំវិញមុនទទួលបាល់ មានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើគុណភាពការបញ្ជូន។ ការហាត់រយៈពេល ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ ៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ អាចបង្កើតទម្លាប់ល្អជាងការហាត់ខ្លាំងតែមួយថ្ងៃ។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ បង្កើនទៅ ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ ហើយកត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅរាល់វគ្គ។

[រូបភាព៖ កីឡាករវ័យក្មេងហាត់បញ្ជូនបាល់ជាមួយជញ្ជាំងលើទីលានបាល់ទាត់ពេលព្រឹក មានពន្លឺទន់ និងផ្តោតអារម្មណ៍ខ្លាំង]

មុនចាប់ផ្តើម សូមយល់ថា ការបញ្ជូនបាល់មិនមែនជាការទាត់បាល់ឱ្យឆ្ងាយបំផុតទេ ប៉ុន្តែជាការផ្ញើបាល់ទៅកាន់មិត្តរួមក្រុមនៅពេលវេលា ទិសដៅ និងល្បឿនសមស្រប។ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ជាគេហទំព័រមាតិកាអំពីព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់ពិភពលោក ការវិភាគក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ដោយផ្តោតលើការយល់ដឹងដែលអាចប្រើបានជាក់ស្តែង។ សម្រាប់អ្នកដែលចង់ភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការវិភាគការប្រកួត ការយល់ពីលំនាំបញ្ជូនរបស់ក្រុមដូចជា អេស្ប៉ាញ អាល្លឺម៉ង់ និងប្រេស៊ីល អាចបង្ហាញថា ចលនាគ្មានបាល់មានតម្លៃស្មើនឹងការទាត់បាល់។ ចំណុចសំខាន់គឺកុំប្រញាប់បង្កើនចម្ងាយ មុនពេលអ្នកអាចបញ្ជូនបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨ ក្នុងចំណោម ១០ ដងទៅតំបន់គោលដៅ។

ចង់ស្វែងយល់ពីមូលដ្ឋានបាល់ទាត់ឱ្យបានទូលំទូលាយជាងនេះ សូមចាប់ផ្តើមពីធនធានខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

មតិខុសទី១៖ បញ្ជូនខ្លាំងជាងគេ គឺល្អជាងគេ — តើពិតឬទេ?

ការបញ្ជូនខ្លាំងមិនមែនតែងតែប្រសើរទេ ព្រោះគោលដៅពិតប្រាកដគឺឱ្យមិត្តរួមក្រុមអាចទទួល និងបន្តលេងបានដោយមិនខាតពេល។ សម្រាប់ការបញ្ជូនចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ល្បឿនមធ្យមដែលរក្សាបាល់ជាប់ដីជាទូទៅមានប្រសិទ្ធភាពជាងការទាត់បាល់ខ្លាំង។

កីឡាករជាច្រើនយល់ថា ត្រូវប្រើកម្លាំងជើងពេញ ១០០ ភាគរយ ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមានសមត្ថភាព។ នោះគឺជាវិធីល្អសម្រាប់ធ្វើឱ្យមិត្តរួមក្រុមរត់ដេញបាល់ដូចកំពុងប្រមាញ់មាន់ព្រៃ ប៉ុន្តែមិនមែនជាវិធីបញ្ជូនដែលមានគុណភាពទេ។ ជំហររាងកាយគួរបែរទៅរកទិសដៅគោលដៅ ជើងទ្រទម្ងន់ដាក់ជិតបាល់ ហើយផ្នែកខាងក្នុងនៃជើងប៉ះកណ្តាលបាល់ដោយមុំប្រហែល ៩០ ដឺក្រេ។ ប្រសិនបើបាល់រត់លឿនពេក អ្នកទទួលត្រូវចំណាយពេលបន្ថែមដើម្បីគ្រប់គ្រងវា ហើយអាចបាត់ឱកាសបញ្ជូនបន្ត។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិណែនាំឱ្យផ្តោតលើភាពត្រឹមត្រូវ ការសង្កេត និងការគ្រប់គ្រងជំហានជាងការប្រើកម្លាំង។ អ្នកអាចសាកល្បងបញ្ជូន ២០ ដងទៅច្រកទ្វារតូចទំហំ ១ ម៉ែត្រ ដោយកំណត់ថា ត្រូវចូលគោលដៅយ៉ាងតិច ១៦ ដង មុននឹងបង្កើនល្បឿន។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានការគ្រប់គ្រងបាល់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]

លំហាត់វាស់កម្លាំងបញ្ជូន

រៀបចំច្រកសញ្ញាសម្គាល់ពីរដែលមានចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។
បញ្ជូនបាល់ ១០ ដងដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង។
វាស់ថាបាល់ឈប់នៅចម្ងាយមិនលើស ១ ម៉ែត្រពីជើងអ្នកទទួលឬអត់។
បើបាល់លោតខ្ពស់ ត្រូវបន្ថយការលើកម្រាមជើង និងប៉ះកណ្តាលបាល់ឱ្យច្បាស់។
បើបាល់ខ្សោយពេក ត្រូវបង្កើនការបង្វិលត្រគាក មិនមែនទាត់ដោយកម្លាំងភ្លៅតែប៉ុណ្ណោះ។

ចំណុចវាស់វែងនេះមានប្រយោជន៍ជាងការវាយតម្លៃដោយអារម្មណ៍។ កត់ត្រាចំនួនបញ្ជូនជោគជ័យ សីតុណ្ហភាពទីលាន ប្រភេទស្បែកជើង និងចម្ងាយ ដើម្បីប្រៀបធៀបលទ្ធផលក្នុងរយៈពេល ២ សប្តាហ៍។ បាល់លេខ ៥ ដែលមានសម្ពាធខ្យល់ខុសគ្នា អាចធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ពេលប៉ះខុសគ្នា ដូច្នេះការប្រើបាល់ដដែលក្នុងវគ្គហាត់នីមួយៗជួយឱ្យទិន្នន័យមានន័យជាងមុន។ វិធីនេះក៏ជួយបំបែកបញ្ហាបច្ចេកទេសចេញពីបញ្ហាឧបករណ៍ផងដែរ។

មតិខុសទី២៖ ត្រូវមើលបាល់ជានិច្ច — តើវាត្រឹមត្រូវតែផ្នែកណា?

ការមើលបាល់ចាំបាច់នៅពេលប៉ះបាល់ និងទទួលបាល់ ប៉ុន្តែការមើលតែបាល់ជាប់ៗគ្នាធ្វើឱ្យអ្នកមិនឃើញមិត្តរួមក្រុម គូប្រជែង និងចន្លោះទំនេរ។ វិធីល្អគឺស្កេនទីលានមុនទទួលបាល់ បន្ទាប់មកផ្តោតភ្នែកលើបាល់នៅពេលប៉ះជើង។

ការស្កេនមានន័យថា អ្នកងាកក្បាល ឬពិនិត្យស្មាខាងឆ្វេង និងខាងស្តាំយ៉ាងហោចណាស់ម្តង មុនបាល់មកដល់។ អ្នកលេងកម្រិតខ្ពស់នៅក្លឹបដូចជា បាសេឡូណា និងម៉ាន់ឆេស្ទ័រស៊ីធី តែងប្រើការស្កេនដើម្បីដឹងថា តើត្រូវបញ្ជូនទៅមុខ បញ្ជូនទៅចំហៀង ឬបង្វិលត្រឡប់ក្រោយ។ ក្នុងការហាត់ អ្នកអាចឱ្យដៃគូកាន់សន្លឹកលេខ ១ ដល់ ៤ ហើយបង្ហាញលេខមុនពេលបាល់មកដល់; អ្នកទទួលត្រូវហៅលេខនោះ រួចបញ្ជូនទៅទិសដៅដែលបានកំណត់។ លំហាត់នេះបង្ខំឱ្យខួរក្បាលធ្វើការសង្កេត និងសម្រេចចិត្តក្នុងពេលតែមួយ។ តាមច្បាប់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការបញ្ជូនស្របច្បាប់មិនត្រឹមតែអាស្រ័យលើការប៉ះបាល់ទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើសកម្មភាពមុនពេលបញ្ជូន ដូចជាការមិនរារាំងគូប្រជែង និងការរក្សាចម្ងាយសុវត្ថិភាព។

សូមពិនិត្យគោលការណ៍ច្បាប់ និងបច្ចេកទេសពីប្រភពផ្លូវការមុនយកទៅប្រើក្នុងការប្រកួត។

ប្រភព៖ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និង ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ

ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិបានសរសេរថា «ច្បាប់ត្រូវបានបង្កើតឡើង ដើម្បីឱ្យការប្រកួតមានភាពយុត្តិធម៌ និងសុវត្ថិភាព»។ សម្រាប់អ្នកហាត់បញ្ជូន ន័យសំខាន់គឺការសម្រេចចិត្តត្រូវគោរពទាំងទីតាំងបាល់ និងទីតាំងអ្នកលេង។ កុំយកការបញ្ជូនល្អមួយលើកធ្វើជាភស្តុតាងថាបច្ចេកទេសរបស់អ្នកល្អឥតខ្ចោះ ព្រោះកំហុសអាចកើតឡើងពេលល្បឿនប្រកួតកើនដល់ ២ ដង។

[រូបភាព៖ កីឡាករពីរនាក់ហាត់បញ្ជូនបាល់នៅកណ្តាលទីលាន ខណៈដៃគូបង្ហាញសញ្ញាលេខសម្រាប់ការស្កេន]

មតិខុសទី៣៖ ការបញ្ជូនជើងម្ខាងគ្រប់គ្រាន់ — តើវាខុសទាំងស្រុងឬទេ?

ការប្រើជើងខ្លាំងមួយអាចជួយកសាងភាពជឿជាក់នៅដំណាក់កាលដំបូង ប៉ុន្តែការមិនហាត់ជើងម្ខាងទៀតធ្វើឱ្យគូប្រជែងអាចទាយទិសដៅរបស់អ្នកបានងាយ។ កីឡាករគួរអាចបញ្ជូនខ្លីដោយជើងទាំងពីរ ទោះបីភាពជាក់លាក់របស់ជើងមិនស្មើគ្នាក៏ដោយ។

ការហាត់ជើងខ្សោយមិនមានន័យថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីការបញ្ជូន ៣០ ម៉ែត្រទេ។ ចាប់ផ្តើមពី ៣ ម៉ែត្រ ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ២០ ដង បន្ទាប់មកបង្កើនទៅ ៥ ម៉ែត្រ និង ៨ ម៉ែត្រ។ គោលដៅសមស្របគឺជើងខ្សោយអាចបញ្ជូនចូលតំបន់ទទួលដែលមានទទឹង ១,៥ ម៉ែត្រ យ៉ាងតិច ៧ ដងក្នុង ១០ ដង។ បន្ថែមការទទួលដោយជើងម្ខាង និងបញ្ជូនដោយជើងម្ខាងទៀត ដើម្បីបង្កើតលំនាំចលនាដែលស្រដៀងការប្រកួត។ ក្រុមជម្រើសជាតិបារាំង និងអាហ្សង់ទីនតែងប្រើលំហាត់បញ្ជូនច្រើនទិសដៅ ដើម្បីកុំឱ្យការលេងពឹងផ្អែកលើជើងតែមួយ។ តែសូមកុំបង្ខំខ្លួនឯងរហូតដល់ឈឺកជើង ឬជង្គង់; គុណភាពនៃការប៉ះបាល់មានតម្លៃជាងចំនួនស្ទួនដ៏ច្រើន។

កម្មវិធីហាត់ជើងខ្សោយរយៈពេល ៧ ថ្ងៃ

១. ថ្ងៃទី១៖ បញ្ជូនជញ្ជាំងចម្ងាយ ៣ ម៉ែត្រ ចំនួន ៥០ ដង។
២. ថ្ងៃទី២៖ បញ្ជូនជាមួយដៃគូ ចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ចំនួន ៤០ ដង។
៣. ថ្ងៃទី៣៖ ទទួលដោយជើងខ្សោយ បង្វិលខ្លួន និងបញ្ជូនត្រឡប់ ចំនួន ៣០ ដង។
៤. ថ្ងៃទី៤៖ សម្រាកសកម្ម ដើរ ឬលាតសន្ធឹងរយៈពេល ២០ នាទី។
៥. ថ្ងៃទី៥៖ បញ្ជូនឆ្លងកាត់ច្រកទទឹង ១ ម៉ែត្រ ចំនួន ៤០ ដង។
៦. ថ្ងៃទី៦៖ បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធអ្នកការពារ ក្នុងរយៈពេល ៣០ វិនាទី។
៧. ថ្ងៃទី៧៖ សាកល្បង ១០ ដង និងកត់ត្រាភាគរយជោគជ័យ។

ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយអារម្មណ៍ជើងធ្ងន់ ឬមានការឈឺចាប់មុត សូមបន្ថយចំនួនស្ទួន និងស្វែងរកការណែនាំពីគ្រូបង្វឹក។ ការសម្រាកមិនមែនជាការខ្ជិលទេ ប៉ុន្តែជាផ្នែកនៃការហាត់ដែលជួយឱ្យសរសៃសាច់ដុំស្តារឡើងវិញ។ អ្នកអាចប្រើកំណត់ត្រាពីកម្មវិធីនេះ ដើម្បីប្រៀបធៀបការរីកចម្រើនជាមួយការវិភាគរបស់ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ នៅពេលសិក្សារបៀបដែលក្រុមធំៗបង្កើតចន្លោះបញ្ជូន។

តើវិធីណាដែលពិតជាដំណើរការសម្រាប់ការហាត់បញ្ជូនបាល់?

វិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺបញ្ចូលការហាត់បច្ចេកទេស ការស្កេន ការទទួលបាល់ និងការសម្រេចចិត្តក្នុងស្ថានភាពមានសម្ពាធ។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយខ្លី ៥ ម៉ែត្រ កំណត់គោលដៅជោគជ័យ ៨០ ភាគរយ ហើយបង្កើនភាពលំបាកតែពេលបច្ចេកទេសនៅតែមានស្ថិរភាព។

ការហាត់ជញ្ជាំងល្អសម្រាប់ចំនួនប៉ះបាល់ និងចង្វាក់ ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសការហាត់ជាមួយមនុស្សបានទេ ព្រោះជញ្ជាំងមិនរត់បិទចន្លោះ មិនបន្លំទិសដៅ និងមិនបង្កើតសម្ពាធពេលប្រកួត។ ដូច្នេះ វគ្គមួយគួរចែកជា ៤ ផ្នែក៖ កម្តៅសាច់ដុំ ៥ នាទី បច្ចេកទេសប៉ះបាល់ ១០ នាទី លំហាត់ជាគូ ១០ នាទី និងហ្គេមតំបន់តូច ១០ នាទី។ ក្នុងលំហាត់ជាគូ កំណត់ឱ្យអ្នកបញ្ជូនត្រូវមើលជុំវិញមុនទទួលបាល់ ហើយអ្នកការពារត្រូវចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រ។ បន្ទាប់មកកាត់ចម្ងាយទៅ ១ ម៉ែត្រ ដើម្បីបង្កើនសម្ពាធ។ ព័ត៌មានសំខាន់មួយដែលអ្នកហាត់ជាច្រើនមើលរំលងគឺ ពេលវេលាបន្ទាប់ពីបញ្ជូន៖ កីឡាករមិនគួរឈរមើលបាល់ទេ ត្រូវផ្លាស់ទី ២–៣ ជំហាន ដើម្បីបង្កើតមុំទទួលថ្មី។ នេះជាភាពខុសគ្នារវាងការបញ្ជូនបាល់បាន និងការចូលរួមបង្កើតការលេង។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ លំហាត់ចលនាគ្មានបាល់ និងការរកចន្លោះ]

ចំណុចបច្ចេកទេសដែលគួរត្រួតពិនិត្យរាល់វគ្គមានដូចខាងក្រោម៖

ជើងទ្រទម្ងន់នៅជិតបាល់ និងចង្អុលទៅគោលដៅ។
ក្បាលនៅពីលើបាល់ ដើម្បីកុំឱ្យបាល់ហោះខ្ពស់ដោយមិនចាំបាច់។
កជើងរឹង ពេលប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង។
ប៉ះកណ្តាលបាល់ សម្រាប់បញ្ជូនជាប់ដី។
បើករាងកាយមុនទទួល ដើម្បីមានជម្រើសបញ្ជូនពីរទិស។
បន្ទាប់ពីបញ្ជូន ត្រូវផ្លាស់ទីទៅទីតាំងគាំទ្រ។

វិធីវាស់ភាពរីកចម្រើនដែលមានប្រយោជន៍គឺកំណត់ត្រា ៣ តម្លៃ៖ ភាគរយបញ្ជូនជោគជ័យ ចំនួនការប៉ះបាល់លើសកំណត់ និងពេលវេលាសម្រេចចិត្ត។ ប្រសិនបើភាពជាក់លាក់កើនពី ៦៥ ទៅ ៨៥ ភាគរយ ប៉ុន្តែការបញ្ជូនយឺតជាងមុន ២ វិនាទី នោះអ្នកមិនទាន់រីកចម្រើនពេញលេញទេ។ ការបញ្ជូនក្នុងបាល់ទាត់ត្រូវការតុល្យភាពរវាងភាពត្រឹមត្រូវ និងល្បឿនគិត។

ចង់ពិនិត្យយុទ្ធសាស្ត្របញ្ជូនរបស់ក្រុមល្បីៗតាមការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ សូមអានព័ត៌មានបន្ថែមនៅទីនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើអ្វីខ្លះគួរមិនអើពើពេលហាត់បញ្ជូន?

គួរមិនអើពើចំពោះការអះអាងថា ត្រូវហាត់រាប់រយដងដោយគ្មានការកែបច្ចេកទេស ឬត្រូវទាត់ខ្លាំងជានិច្ច ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបញ្ជូនល្អ។ គួរមិនយកវីដេអូខ្លីមួយ ឬការសាកល្បងតែមួយទៅធ្វើជាស្តង់ដារសម្រាប់វាស់សមត្ថភាពទាំងមូល។

មាតិកាតាមបណ្តាញជាច្រើនលក់គំនិតថា ស្បែកជើងថ្លៃៗ ឬបាល់ម៉ាកល្បីអាចធ្វើឱ្យការបញ្ជូនល្អភ្លាមៗ។ ឧបករណ៍មានឥទ្ធិពលលើការប៉ះបាល់ និងការរក្សាលំនឹង ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសជំហរ ការស្កេន និងការសម្រេចចិត្តបានទេ។ ក៏ដូចគ្នា កុំចម្លងលំហាត់របស់កីឡាករអាជីពដោយមិនកែតម្រូវតាមអាយុ កម្រិតកាយសម្បទា និងទីតាំងលេងរបស់ខ្លួន។ កុមារអាយុ ១០ ឆ្នាំមិនគួរហាត់តាមបរិមាណដូចកីឡាករដែលប្រកួត ៩០ នាទីក្នុងលីគអាជីពទេ។ ការប្រើកម្លាំងខ្លាំងនៅពេលរាងកាយអស់កម្លាំងក៏គួរជៀសវាង ព្រោះទម្រង់ជើងនឹងខូច ហើយហានិភ័យរបួសកជើងកើនឡើង។ តាម សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ការអភិវឌ្ឍកីឡាករគួររួមបញ្ចូលបច្ចេកទេស ការសម្រេចចិត្ត និងសុខភាពរាងកាយ មិនមែនផ្តោតលើស្ថិតិមួយតែមួយឡើយ។

ចំណុចគួរមិនអើពើសំខាន់ៗរួមមាន៖

វីដេអូដែលសន្យាថាអាចកែលម្អការបញ្ជូនក្នុងរយៈពេល ១ ថ្ងៃ។
ការវាស់គុណភាពតាមចំនួនបញ្ជូនប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនពិនិត្យទិសដៅ និងល្បឿន។
ការហាត់លើផ្ទៃរអិល ឬទីលានមិនសុវត្ថិភាពដោយគ្មានស្បែកជើងសមស្រប។
ការបន្តហាត់ទោះមានការឈឺចាប់មុតនៅជង្គង់ កជើង ឬក្រលៀន។
ការប្រើការភ្នាល់ជំនួសការសិក្សាបច្ចេកទេស និងការវិភាគការប្រកួត។

សម្រាប់អ្នកអានព័ត៌មានកីឡា និងការវិភាគការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ណែនាំឱ្យពិនិត្យប្រភពផ្លូវការ ដូចជា សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ សហភាពបាល់ទាត់អឺរ៉ុប និងក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ មុនជឿលើស្ថិតិ ឬការអះអាងណាមួយ។ ប្រសិនបើមានការភ្នាល់កីឡា ត្រូវគោរពច្បាប់ក្នុងតំបន់ កំណត់ថវិកាដែលអាចខាតបាន និងកុំប្រើការភ្នាល់ជាវិធីសងប្រាក់ដែលខាត។

[រូបភាព៖ គ្រូបង្វឹកកំពុងកែជំហរជើងរបស់កីឡាករវ័យក្មេងលើទីលានស្មៅ មានកោណពណ៌ចម្រុះជុំវិញ]

តើត្រូវរៀបចំវគ្គហាត់ប្រចាំសប្តាហ៍យ៉ាងដូចម្តេច?

វគ្គហាត់មានប្រសិទ្ធភាពគួររៀបចំ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយបែងចែកថ្ងៃសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវ ការសម្រេចចិត្ត និងការអនុវត្តក្នុងហ្គេម។ វគ្គនីមួយៗគួរមានកម្តៅសាច់ដុំ ៥–១០ នាទី ការហាត់ស្នូល ២០ នាទី និងការបន្ធូរសាច់ដុំ ៥ នាទី។

គំរូកាលវិភាគមួយអាចប្រើបានដូចនេះ៖

ថ្ងៃចន្ទ៖ ជញ្ជាំង និងបញ្ជូនខ្លី ៦០ ដងក្នុងចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។
ថ្ងៃពុធ៖ បញ្ជូនជាគូ មានការស្កេន និងប្តូរទិស ៤៥ នាទី។
ថ្ងៃសុក្រ៖ បញ្ជូនក្នុងតំបន់តូច ៤ ទល់ ២ រយៈពេល ៤ សិត សិតនីមួយៗ ៣ នាទី។
ថ្ងៃអាទិត្យ៖ ពិនិត្យវីដេអូការហាត់ និងកត់ត្រាកំហុស ៣ ប្រភេទដែលកើតញឹកញាប់។

លំហាត់តំបន់តូចមានតម្លៃពិសេស ព្រោះវាបង្ខំឱ្យអ្នកស្កេន មើលចលនាមិត្តរួមក្រុម និងសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ កំណត់តំបន់ទំហំ ១៥ គុណ ២០ ម៉ែត្រ ហើយផ្តល់ពិន្ទុ ១ សម្រាប់ការបញ្ជូនជាប់គ្នា ៥ ដង ដោយមិនឱ្យគូប្រជែងប៉ះបាល់។ បន្ទាប់ពី ៤ សិត សូមពិនិត្យថា តើការបញ្ជូនខុសកើតពីជំហរខុស ការមើលមិនទាន់ ឬការជ្រើសរើសទិសដៅមិនល្អ។ វិធីបំបែកមូលហេតុនេះជាព័ត៌មានដែលវគ្គហាត់ទូទៅជាច្រើនមិនបានបង្រៀន ហើយវាជួយឱ្យការកែប្រែមានគោលដៅជាក់លាក់។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ វិធីវិភាគស្ថិតិកីឡាករបាល់ទាត់]

នៅពេលប្រើកម្មវិធីហាត់ ឬមើលការប្រកួត សូមកុំផ្តោតតែលើចំនួនការបញ្ជូនជោគជ័យ។ កីឡាករអាចបញ្ជូនបាន ៩០ ភាគរយ ប៉ុន្តែបញ្ជូនតែទៅក្រោយ និងមិនបង្កើតឱកាសទៅមុខ។ ស្ថិតិដែលមានន័យជាងរួមមានការបញ្ជូនបំបែកខ្សែការពារ ចំនួនបញ្ជូនទៅតំបន់ទីបីចុងក្រោយ និងចំនួនដងដែលការបញ្ជូនបង្កើតឱ្យក្រុមរក្សាការគ្រប់គ្រងបាល់។ ទោះយ៉ាងណា ស្ថិតិទាំងនេះត្រូវអានជាមួយតួនាទីកីឡាករ ព្រោះខ្សែការពារកណ្ដាល និងខ្សែបម្រើប្រយុទ្ធមានភារកិច្ចខុសគ្នា។

តើការបញ្ជូនខ្លី និងការបញ្ជូនវែងខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ការបញ្ជូនខ្លីផ្តោតលើភាពត្រឹមត្រូវ ចង្វាក់ និងការគាំទ្រភ្លាមៗ ខណៈការបញ្ជូនវែងផ្តោតលើការវាស់ចម្ងាយ មុំបាល់ និងពេលវេលារត់របស់អ្នកទទួល។ គួរហាត់ការបញ្ជូនខ្លីជាមូលដ្ឋាន មុនបន្ថែមការបញ្ជូនវែងដែលត្រូវការកម្លាំង និងការគ្រប់គ្រងខ្ពស់ជាង។

សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី ៥–១៥ ម៉ែត្រ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង និងរក្សាបាល់ជាប់ដី ដើម្បីឱ្យមិត្តរួមក្រុមអាចទទួលដោយប៉ះតែមួយ ឬពីរដង។ សម្រាប់ការបញ្ជូនវែង ២០–៤០ ម៉ែត្រ ត្រូវបើកត្រគាក ប៉ះផ្នែកខាងក្រោមកណ្តាលបាល់បន្តិច និងបន្តចលនាជើងទៅទិសដៅគោលដៅ។ កុំច្រឡំការបញ្ជូនវែងជាមួយការទាត់បាល់បោះចោល; ការបញ្ជូនវែងល្អត្រូវមានគោលដៅច្បាស់ និងពេលវេលាដែលសមនឹងចលនារបស់អ្នកទទួល។ ការហាត់មួយដែលមានប្រយោជន៍គឺដាក់តំបន់គោលដៅទទឹង ៤ ម៉ែត្រ ចម្ងាយ ២៥ ម៉ែត្រ ហើយសាកល្បងបញ្ជូន ២០ ដង។ ប្រសិនបើបាល់ចូលតំបន់តិចជាង ១២ ដង ត្រូវត្រឡប់ទៅចម្ងាយ ១៥ ម៉ែត្រ ដើម្បីកែទម្រង់ មិនមែនបន្តទាត់ខ្លាំងឡើងទេ។

[រូបភាព៖ បាល់ទាត់ហោះឆ្លងកាត់ទីលានទៅកាន់មិត្តរួមក្រុមដែលកំពុងរត់នៅជិតខ្សែចំហៀង ពេលថ្ងៃលិច]

ការបញ្ជូនតាមអាកាសក៏ត្រូវការការយល់ពីខ្យល់ ផ្ទៃទីលាន និងទីតាំងអ្នកការពារ។ នៅទីលានស្មៅសើម បាល់អាចរអិលលឿនជាងធម្មតា ខណៈបាល់លើស្មៅសិប្បនិម្មិតអាចលោត និងផ្លាស់ទិសខុសពីអ្វីដែលអ្នករំពឹង។ ដូច្នេះ ត្រូវធ្វើការសាកល្បងបាល់ ៣–៥ ដង មុនចាប់ផ្តើមលំហាត់សំខាន់ ហើយកែទម្ងន់បញ្ជូនតាមស្ថានភាព។ ព័ត៌មានលម្អិតនេះសំខាន់ជាពិសេសពេលមើលការប្រកួតអន្តរជាតិ ព្រោះទីលាននៅទីក្រុងដូហា ទីក្រុងឡូសអេនជឺឡេស និងទីក្រុងប៊ែរឡាំង អាចមានសីតុណ្ហភាព និងសំណើមខុសគ្នា។

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើការហាត់បញ្ជូនបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការហាត់បញ្ជូនបាល់គឺជាការអនុវត្តការផ្ញើបាល់ទៅមិត្តរួមក្រុមដោយគ្រប់គ្រងទិសដៅ ល្បឿន កម្លាំង និងពេលវេលា។ វារួមមានការប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ការទទួលបាល់ ការស្កេនទីលាន និងការផ្លាស់ទីបន្ទាប់ពីបញ្ជូន។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរចាប់ពីចម្ងាយ ៣–៥ ម៉ែត្រ ហើយកំណត់គោលដៅជោគជ័យប្រហែល ៨០ ភាគរយ មុនបង្កើនភាពលំបាក។

សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ដូចម្តេចសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម?

ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជូនជញ្ជាំង ឬជាមួយដៃគូក្នុងចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ រយៈពេល ២០–៣០ នាទី។ ផ្តោតលើជើងទ្រទម្ងន់ កជើងរឹង ការប៉ះកណ្តាលបាល់ និងការបញ្ជូនជាប់ដី។ ហាត់ ៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយកត់ត្រាចំនួនបាល់ចូលគោលដៅក្នុងចំណោម ១០ ដង ដើម្បីមើលការរីកចម្រើនជាក់ស្តែង។

សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនខ្លី ឬការបញ្ជូនវែងល្អជាង?

ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនខ្លីគួរត្រូវបានហាត់ជាមុន ព្រោះវាបង្កើតមូលដ្ឋានភាពត្រឹមត្រូវ និងការគ្រប់គ្រង។ ការបញ្ជូនវែងមានប្រយោជន៍សម្រាប់ប្តូរទិស ឬបញ្ជូនទៅខ្សែប្រយុទ្ធ ប៉ុន្តែត្រូវការកម្លាំង មុំ និងពេលវេលាខ្ពស់ជាង។ អ្នកអាចហាត់ខ្លីចម្ងាយ ៥–១៥ ម៉ែត្រ រួចបន្ថែមទៅ ២០–៤០ ម៉ែត្រ នៅពេលអាចបញ្ជូនបានជោគជ័យយ៉ាងហោចណាស់ ៨ ក្នុង ១០ ដង។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាការបញ្ជូនរបស់ខ្ញុំតែងតែហោះខ្ពស់?

ចម្លើយ៖ បាល់តែងហោះខ្ពស់ជាញឹកញាប់ ព្រោះជើងទ្រទម្ងន់នៅឆ្ងាយពេក ក្បាលរាងកាយលំអៀងទៅក្រោយ ឬជើងប៉ះផ្នែកខាងក្រោមបាល់។ ដាក់ជើងទ្រទម្ងន់ជិតបាល់ រក្សាក្បាលនៅពីលើបាល់ និងប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងប៉ះកណ្តាលបាល់។ សាកល្បងចម្ងាយ ៣ ម៉ែត្រ ២០ ដង ហើយកែតែមួយចំណុចក្នុងមួយវគ្គ ដើម្បីដឹងថាអ្វីធ្វើឱ្យលទ្ធផលប្រសើរឡើង។

សំណួរ៖ តើត្រូវចំណាយប្រាក់ប៉ុន្មានសម្រាប់ការហាត់បញ្ជូនបាល់?

ចម្លើយ៖ អ្នកអាចចាប់ផ្តើមដោយចំណាយតិច ឬមិនចំណាយសម្រាប់កន្លែងសាធារណៈ បាល់លេខ ៥ និងជញ្ជាំងសមស្រប។ ការចូលរួមជាមួយគ្រូបង្វឹក ឬក្លឹបអាចមានថ្លៃខុសគ្នាតាមទីកន្លែង ចំនួនវគ្គ និងកម្រិតបង្រៀន ដូច្នេះត្រូវសួរតម្លៃសរុបមុនបង់ប្រាក់។ កុំទិញឧបករណ៍ថ្លៃដោយគិតថាវានឹងជំនួសការហាត់ជាប្រចាំ ព្រោះបច្ចេកទេស និងការកែតម្រូវមានសារៈសំខាន់ជាងម៉ាកផលិតផល។

សំណួរ៖ តើគួរធ្វើអ្វី ប្រសិនបើការបញ្ជូនខូចនៅពេលមានសម្ពាធ?

ចម្លើយ៖ បន្ថយចម្ងាយ បន្ថយល្បឿនលំហាត់ និងត្រឡប់ទៅគោលការណ៍មើលជុំវិញមុនទទួលបាល់។ ហាត់ក្នុងតំបន់តូចដោយចាប់ផ្តើមពីអ្នកការពារម្នាក់នៅចម្ងាយ ២ ម៉ែត្រ រួចបន្ថែមសម្ពាធតាមដំណាក់កាល។ កត់ត្រាថាកំហុសកើតពីការមិនស្កេន ការប៉ះបាល់ដំបូងមិនល្អ ឬការជ្រើសរើសទិសដៅខុស ដើម្បីកែបញ្ហាតែមួយក្នុងមួយវគ្គ។

សំណួរ៖ តើគួរហាត់ជើងខ្សោយរយៈពេលប៉ុន្មាន?

ចម្លើយ៖ គួរហាត់ជើងខ្សោយ ១០–១៥ នាទីក្នុងមួយវគ្គ និង ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ចាប់ពីចម្ងាយ ៣ ម៉ែត្រ ដោយបញ្ជូន ២០–៣០ ដង មុនបង្កើនទៅ ៥ និង ៨ ម៉ែត្រ។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់មុត ឬទម្រង់ជើងខូច សូមបន្ថយចំនួនស្ទួន សម្រាក និងស្វែងរកការណែនាំពីគ្រូបង្វឹក ឬអ្នកជំនាញសុខភាព។

សរុបមក របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ដែលមានប្រសិទ្ធភាពមិនពឹងផ្អែកលើការទាត់ខ្លាំង ឬការធ្វើចំនួនស្ទួនដ៏ច្រើនដោយគ្មានគោលដៅទេ។ ចាប់ផ្តើមពីភាពត្រឹមត្រូវ ៥ ម៉ែត្រ បន្ថែមការស្កេន ការប្រើជើងទាំងពីរ និងការហាត់ក្រោមសម្ពាធ ហើយវាស់លទ្ធផលតាមភាគរយជោគជ័យ និងពេលវេលាសម្រេចចិត្ត។ ប្រើប្រភពផ្លូវការ ស្តាប់រាងកាយ និងកែតម្រូវជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីឱ្យការហាត់មានសុវត្ថិភាព និងនាំទៅរកការលេងដែលឆ្លាតជាងមុន។

ប្រសិនបើអ្នកចង់បន្តសិក្សាយុទ្ធសាស្ត្របាល់ទាត់ និងការវិភាគការប្រកួត សូមចូលមើលមគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ឥឡូវនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម